HOLLYWOOD’A UZANAN CIA – TOM HAYDEN / LARB

Hollywood’a Uzanan CIA: Amerika’nın Casusluk Teşkilatı Büyük Ekrana (ve Zihinlerimize) Nasıl Sızdı

Tom Hayden, Los Angeles Review of Books, 7 Şubat 2013

CIA hukuk dışı drone saldırısıyla suikast programının ayrıntılarını kongre gözlemcilerinden ve medyadan hala gizliyorken, birileri onun gizli ajanlarını kutlayan filmlere Akademi Ödülleri vermesinin Hollywood için tuhaf bir an olduğunu düşünebilirdi.

Ama görünüşe göre öyle değil. Zero Dark Thirtynin işkence tasviriyle ilgili sağlam bir tartışma ortaya çıkarken, film büyük ölçüde suç ortağı bir CIA analistini göklere çıkarıyor. Bu arada Argo, 1979 yılında İran’da tutulan rehineleri kurtarma operasyonunda CIA’nin Hollywood’la işbirliğine şartsız bir baş selamı.

zero-dark-thirtyargo

Argo ve Zero Dark Thirty, Teşkilat’ın resmi irtibat bürosunu Hollywood’a açmasından bu yana 15 yılda CIA’nin etkilediği film yapımlarının sadece son örnekleri. Tricia Jenkins CIA ve Hollywood: Teşkilat Film ve Televizyonu Nasıl Şekillendiriyor kitabında bu “Gizli Hollywood” versiyonunun tarihini inceliyor. Bu kitap kısaca söylemek gerekirse CIA ile Hollywood arasındaki ilişkiye dair ciddi etik ve yasal soruları ortaya koyuyor ve bizlerin bu ikisi üzerinden tüketttiğimiz propagandanın nereye kadar gittiğini irdeliyor.

 ¤

cia-ve-holywood

“CIA eğlence endüstrisi irtibat görevlisi” Paul Barry, Jenkins‘e “Hollywood, halkın Teşkilat hakkında bilgi edinmesinin tek yolu” diyor.

Bunu bir düşünün: CIA ile yatağa gönülsüzce giren Hollywood değil, ancak eğlencenin sahip olduğumuz en popüler formları aracılığı ile kendisi hakkında pozitif imajlar ekmeye çalışan (başka bir deyişle, propaganda yapan), Teşkilat. Bu nedenle CIA-eğlence endüstrisi ilişkisinin birkaç kişinin sorguladığı yasal veya ahlaki yansımaları olması gayet doğal. Bu diğerlerinden farklı bir hükümet Teşkilatı, operasyonlarının doğruluğu kamu denetimine açık değil. CIA’nin gizli ikna edicileri bir Hollywood filmini etkilediğinde, kendi imajını olabildiğince olumlu bir şekilde tasarlamak ya da en azından yerleşik olumsuz olanı engellemek için popüler bir araç kullanıyor. Bu yeterince ensest bir ilişki diyor Jenkins, bu ilişkiler yasaların lafzı ve ruhunu ihlal ettiğinden. Devamı

ULUSLARARASI POLİTİKA VE FİLM: MEKÂN, VİZYON, GÜÇ

uluslar-arasi-politika-ve-film_on-kapak

Özlü, aydınlatıcı örnek olay incelemeleri ve berrak yazımı ile Uluslararası Politika ve Film, film ve uluslararası politika arasındaki eş-kurucu ilişkinin önemli (hatta acil) bir açıklamasını sağlıyor. Çok sayıda önemli siyasi filmin ikna edici ve enerjik okumaları, film çalışmaları ve Uluslararası İlişkiler disiplinleri arasındaki iletişim kanallarının daha da açılmasına yardımcı olacaktır. Yazarlar, bu iki disiplinin birbirlerine olan ilgisine dair ikna edici bir argüman ortaya koyuyorlar ve bu kitap, her iki disiplinin öğrencileri ve akademisyenleri için temel okuma olarak düşünülmelidir.

Guy Westwell, Londra Üniversitesi, War Cinema: Hollywood on the Front Line (2006) ve Parallel Lines: Post-9/11 American Cinema (2014) kitaplarının yazarı.

 

 

 

CIA VE HOLLYWOOD: KİTAP KRİTİĞİ, WWW.SPYCULTURE.COM, Tom Secker.

Tricia Jenkins’ın CIA ve Hollywood kitabı bu siteyi kurmama ilham veren kitaplardan biriydi ve yakın zamandaki ikinci baskısı ilk baskıya önemli ölçüde eklemeler içeriyor. CIA, FOIA (Bilgi Edinme Özgürlüğü Yasası) ve diğer taleplere karşı dirençli olduğu için, Jenkins geniş bir açık kaynak materyali toplamış ve CIA’den (mevcut veya eski mensubu) ve eğlence endüstrisinden kişilerle söyleşiler yapmış. Sonuç CIA’in film ve TV endüstrisinde nasıl faaliyet yürüttüğünün rahatlıkla görülebildiği ve çok iyi bir akademik araştırma kitabı olarak ortaya çıkmış.

cia-ve-holywoodHollywood’daki CIA’in kısa bir hikâyesi

Jenkins’ın çalışması, muhtemelen konu hakkındaki derin kitap boşluğundan kaynaklı olarak yakın zaman ve modern dönem ilişkilerine odaklanıyor. Bununla birlikte kısa bir tarihçe yazarın bulgu ve analizlerini anlamak için gereklidir. CIA eğlence endüstrisinin en baştan beri içindeydi, ancak bu durum genellikle herhangi bir bütüncül strateji olmaksızın özel durum bazlıydı. İlk denemeler arasında maksimum reddedilebilirliği sağlamak için bir İngiliz animasyon firması tarafından yapılan Animal Farm (Hayvan Çiftliği) ve CIA’nin belli oranda resmi ortak yapımı olarak yapılan Quiet American (Sessiz Amerikalı) vardı. Devamı