ULU KAM’IN ARDINDAN…

GALLEMİT – ULU KAM

 “Künyeler kazınır demir sandıkta

Tükenip gidiyor ömür dediğin…”

Ulu Kam da sessiz sedasız fani ömrünü tüketti gitti. Beşer ismiyle kaydedildiği kütükten künyesi kazındı. Servet Somuncuoğlu’nun her satırı hikmet dolu Gallemit kitabıyla ikisi de çoktan ölümsüzlerin arasına girmişti. Kitabın kapağında upuzun saçları ve sakalları, bir deri bir kemik vücudu ve fakat hüzünlü bilge duruşuyla hafızalarda yerini koruyacak.

Yazarın asker ocağında tanıdığı Muzaffer Sarısülük de kendisi gibi edebiyatçıdır. Entelektüel seviyeleri sıradanlığın ötesinde olduğu için iyi anlaşırlar, edebi sohbetlerle birbirlerini ölçüp tarttıktan sonra sırlarını paylaşacak derecede dostluk tesis ederler. Acemi birliğindeki dağıtımdan önce Muzaffer Hoca geleceğe dair sıra dışı tasavvurlarını dostuna ifşa eder. “Çok küçük yaşta evlendim. Beş çocuğum var. Hepsini seviyorum. Şüphesiz onlar da beni seviyor. Fakat hayat tercihim farklı olacak. İlkel yaşama dönecek ve duygusal zekâya döneceğim. Entelektüel zekâ insanlığın sonunu hazırlıyor. Savaş denildiğinde kanım donuyor, ama insanlar savaştan vazgeçmiyor. Ben kendime ait belirlediğim dünyaya döneceğim. Bu benim kendi seçimim. Herkes bir şeyler diyecek, kim ne derse desin umurumda değil. Plastiğe dokunmadan yaşamak istiyorum. Çekileceğim. Ömrümün kalan kısmını insan gibi yaşamak istiyorum.”

Ve dediğini yapar. İlkel hayata döner. Adeta uzlete çekilir. Ayrıldıktan sonra yazarla bir süre irtibatı sürdürürler. Kitapta yer alan ilk mektubunun ilk cümlesi hayat felsefesini hülasa etmektedir. “Savrulup gidiyor ömür dediğin…”

Yirmi yedi yıl medeniyetin sunduğu imkânlardan mahrum kalmak ömrü savurup harcamak mıdır bilemeyiz. Derme çatma bir kulübede ekmeksiz aşsız, ilaçsız doktorsuz, açlıktan ölmeden, soğuktan donmadan çeyrek asır yaşamak. Şüphesiz tercih edilecek, tavsiye edilecek, emsal alınacak bir hayat tarzı gibi görünmüyor. Ancak şartlar ne olursa olsun yolunda sebat etmenin, sözünden dönmemenin çok saygıdeğer olduğu kesin.

Muzaffer Hoca öğretmenlik mesleğinden istifa etmeyebilirdi. Elinden iş de geliyormuş, maaşının yanına ek gelir katarak gül gibi geçinir, kooperatife filan girip ev bark sahibi olabilirdi. Üç beş sene sonra bir tavassutla idareci de olurdu. Siyasi uysallık gösterirse az daha geçince muhtemelen müdür de olurdu. Muhakkak ki her bir şey olurken kişiliğinde yaşamak zorunda kalacağı değişim cendereye girmişçesine ruhunu daha da sıkacaktı. O ruhunu sosyal müesseselerin vereceği ıstıraba teslim etmektense tabiat güçlerinin fiziki eziyetini tercih etti. Mahrumiyete belki daha uzun yıllar mukavemet edebilecekken kör bir kurşunla vurulan oğlu Ethem Sarısülük’ün acısı takatini azalttı. Doğrusunu Allah bilir. Ancak üreyip çoğalma çağına gelmeden kesilen kuzulara acıyan bir yürek o acıya ne kadar dayanabilir ki.

Ulu Kam; bir kere sesini duymuştum. Gelip görmeye niyet etmedim hiç. Lüzum etseydi sen çağırırdın, ben de hissederdim. Çünkü Servet kitabında; “Her şey birbirine karıştı. Kam o mu, ben mi, yoksa Aziz mi” diye sorarak üçüncü şahıs sıfatıyla naçizi de kenarından kam cümlesine dahil etmişti. Yaşadığın yerlere gelip saygıdeğer dünyanda rahatsız etmek istemedim. Çünkü sen kendi şartlarının iyileştirilmesiyle ilgili bir dava gütmedin, topyekûn menfiliklerle idi meselen. İnsanlığa daha insani hayat sunacağına inandığımız ideallerimizi henüz gerçekleştiremedik. Dolayısıyla seni mutlu kılacak hususlar paylaşamayacağım için gönül rahatlığıyla gelemedim.

Ancak buzlu gecelerde aklıma düştün hep. Mükellef sayılabilecek sofralarda da. Oğlun vurulduğunda biz de bir evlat kaybetmiş gibi yandık. Daha fazlası elden gelmedi. Mekânın uçmağ olsun. Mazlumla zalimin hesaplaşacağı, topal karıncanın hakkını alacağı zeminde karşılaşırız inşallah. Gallemit ile isminiz daima yaşayacak. İlk kez mektubunda duyduğumuz türküyle sizi daima yad edeceğiz. Saygıyla…

Yusuf Yılmaz Araç

“Bir insan ömrünü neye vermeli

Tükenip gidiyor ömür dediğin

Yolda kalan da bir, yürüyen de bir

Savrulup gidiyor insan dediğin

 

Yüreğin ürperir kapı çalınsa

Esmeyen yelinden hile sezerler

Künyeler kazınır demir sandıkta

Harcanıp gidiyor insan dediğin

 

Dışı eli yakar, içi de seni

Sona eklenmedi önce gideni

Ayrılık gününün kör dereleri

Bölünüp gidiyor nehir dediğin…”

 

Servet Somuncuoğlu Parkı hizmete açıldı

Eski hapishane park oldu Servet Somuncuoğlu Parkı hizmete açıldı

ssp

Bursa’nın Karacabey ilçesinde yıkılan hapishanenin yerine yapılan park törenle açıldı.
Bünyesinde kafeterya, çay bahçesi ve oyun gruplarının yanı sıra, büyük bir otopark alanının da yer aldığı Servet Somuncuoğlu Parkı törenle hizmete açıldı. Parkın açılışına Karacabey Kaymakamı Dr. Yusuf Gökhan Yolcu, Karacabey Belediye Başkanı Ali Özkan, merhum Servet Somuncuoğlu’nun eşi Nevin Somuncuoğlu ve yakınları, siyasi parti temsilcileri, meclis üyeleri, mahalle muhtarları ve vatandaşlar katıldı.
Törende konuşan Servet Somuncuoğlu’nun eşi Nermin Somuncuoğlu, ”Benim için çok duygulu ve onur verici bir gün. Bu vesileyle eşim Servet Somuncuoğlu’nun isminin burada yaşatılmasından dolayı Belediye Başkanımız Ali Özkan’a ve emeği geçen herkese teşekkür ediyorum. Bizim hayatımızda Karacabey’in çok önemli yeri var. Güzel günlerimiz hep Karacabey’de geçti. Karacabey’in bağrından koparak Türk kültürüne büyük katkıları olan Servet Somuncuoğlu’nun gençlere örnek olmasını istiyorum” şeklinde konuştu.
Yapılan dönüşüm çalışmalarıyla birlikte Karacabey’deki otopark meselesine çözüm için adımlar atmaya başladıklarına vurgu yapan Başkan Ali Özkan, “Otopark meselesini halletmek için yaptığımız titiz çalışmaların semeresini almaya başladık. Otoparklar ve sosyal alanlarla birlikte, şehrin nefes almaya ihtiyaç duyduğu bölgelerde gerçekleştirdiğimiz proje çalışmaları, bir bir hayata geçiyor. Parkımızda, 110 araç ve 17 kamyon için otopark alanımız olacak. Ayrıca fitness alanları, çocuk oyun alanları, basketbol ve suni çimli mini futbol sahaları yer alıyor. Bunun yanında, otopark içinde ağaçlandırma çalışması yapılabilecek 285 m2 yeşil alanımız da bırakıldı. Tüm bu çalışmalarımızın, bölgeye önemli bir değer kazandıracağına inanıyorum” şeklinde konuştu.

 

HABERTÜRK, 10 Ekim 2018 Çarşamba, 15:33 | Güncelleme: İHA

 

SERVET SOMUNCUOĞLU RADYO 1’DE GÜN ÖTESİ PROGRAMINDA ANILDI

10-agustos-2018-cuma-img_9247Servet Somuncuoğlu TRT İstanbul Radyosu’nda 10.08.2018 tarihinde Gün Ötesi Programı’nda anıldı. Beş bölüm halinde sunduğumuz program kaydının ilk bölümü giriş ve merhum Servet Somuncuoğlu ile daha önce yapılan radyo söyleşisinden bir kesit içeriyor. İkinci bölümde kadim dostu, yazar Yusuf Yılmaz Araç’ın; üçüncü bölümde belgesel yapımlarında birlikte çalıştığı meslektaşı Yasin Cemal Galata’nın, dördüncü bölümde kaya resimleri projelerinin vazgeçilmez danışmanı Prof. Ahmet Taşağıl’ın anlatılarına yer veriliyor. Beşinci bölüm konukların son sözlerinin yer aldığı son bölüm. Programı hazırlayan Muhammed Ersin Toy’a ve sunan Tolga Avcı’ya konuklarla birlikte teşekkür ederken, Servet Somuncuoğlu’nu bir kez daha anmanın hüznünü yaşıyoruz…

SERVET SOMUNCUOĞLU: MAZİDEKİ SES RADYO PROGRAMI

mazidekisesMerhum Servet Somuncuoğlu’nu vefatının ikinci yılında TRT Radyo-1’de yayınlanan Mazideki Ses programında çalışma arkadaşları Mesrure Kurdoğlu Yıldız ve Yasin Cemal Galata ile kadim dostu Yusuf Yılmaz Araç birlikte anmışlardı. İki bölüm halinde verdiğimiz bu kayıtla kendisini bir kez daha rahmetle anıyoruz.